آلبرت اينشتين در رساله پاياني عمر خود با عنوان: دي ارکلرونگ Die Erkla”rung – von : Albert Einstein – 1954 ( بيانيه ) که در سال 1954 آن را در امريکا و به آلماني نوشته است اسلام را بر تمامي اديان جهان ترجيح مي دهد و آن را کامل ترين و معقول ترين دين مي داند.
اين رساله درحقيقت همان نامه نگاري محرمانه اينشتين با آيت الله العظمي بروجردي است که توسط مترجمين برگزيده شاه ايران محرمانه صورت پذيرفته است.
اينشتين در اين رساله “نظريه نسبيت” خود را با آياتي از قرآن کريم و احاديثي از (نهج البلاغه) و بيش از همه (بحارالانوار) علامه مجلسي تطبيق داده و نوشته که هيچ جا در هيچ مذهبي چنين احاديث پر مغزي يافت نمي شود و تنها اين مذهب شيعه است که احاديث پيشوايان آن نظريه پيچيده “نسبيت” را ارائه داده ولي اکثر دانشمندان نفهميده اند.
از آن جمله حديثي است که علامه مجلسي در مورد معراج جسماني رسول اکرم(ص) نقل مي کند که: هنگام برخاستن از زمين دامن يا پاي مبارک پيامبر به ظرف آبي مي خورد و آن ظرف واژگون مي شود.
اما پس از اينکه پيامبراکرم(ص) از معراج جسماني باز مي گردند مشاهده مي کنند که پس از گذشت اين همه زمان هنوز آب آن ظرف در حال ريختن روي زمين است …
اينشتين اين حديث را از گران بها ترين بيانات علمي پيشوايان شيعه در زمينه “نسبيت زمان” دانسته و شرح فيزيکي مفصلي بر آن مي نويسد…
همچنين اينشتين در اين رساله “معاد جسماني” را از راه فيزيکي اثبات مي کند (علاوه بر قانون سوم نيوتون=عمل وعکس العمل). او فرمول رياضي معاد جسماني را عکس فرمول معروف “ نسبيت ماده و انرژي ” مي داند: E=M.C 2 >> M=E:C2 يعني اگر حتي بدن ما تبديل به انرژي شده باشد دوباره عيناً به ماده تبديل شده و زنده خواهد شد.
اينشتين همواره از آيت الله بروجردي با احترام و به لفظ”بروجردي بزرگ” ياد کرده و از شادروان پروفسور حسابي نيز بارها ياد کرده با لفظ ”حسابي عزيز“.